رمان هویت پنهان


با کشته شدن علی حالم به کلی دگرگون شد.صحنه منفجر شدنش هیچ وقت یادم نمیره...جوری تیکه تیکه شد که حتی نتونستن سرشو پیدا کنن!تنها چیزی که ازش موند یه دست بود،وقتی اینو شنیدم حالم بد شد و از سنگر بیرون اومد و یه گوشه ای بالا اوردم.مرتضی اومد کنارم وایساد و گفت:
_خیلیا اینجوری شهید شدن برادر،خیلی خودتو ناراحت نکن!
از این حرفش انقد عصبانی شدم که بدون اینکه بهش جواب بدم از جام بلند شدم و به سنگر برگشتم.انگار مردم مورچه ن،خیلیا اینجوری تیکه پاره میشن،نباید خودمو ناراحت کنم!
نگاهی به جایی که همیشه میخوابید انداختم و متوجه یه عکس شدم:علی بود و یه دختر خیلی خوشگل و یه پیرمرد و پیرزن.عکس تو مشهد گرفته شده بود.دوباره بغض کردم و همونجا نشستم.
حدود یه ساعت بعد مرتضی سراسیمه وارد شد و گفت:
_بچه ها،هر چه سریعتر باید بریم به سمت غرب،بهمون احتیاج دارن!
با این حرفش همه بلند شدن،جز من.مرتضی به سمتم اومد و گفت:
_امید بلند و دیگه!
فقط نگاهش کردم که ادامه داد:
_امید پاشو واسه کشورت بجنگ...پاشو برادر!
دستشو که به سمتم دراز شده بود گرفتم و از جام بلند شدم.بلند میشدم تا بجنگم،اما نه برای کشورم....برای انتقام!
به اون قسمت مورد نظر رفتیم.داشتیم دولا دولا می دوییدیم که یه خمپاره 5 متر اونورترمون خورد به زمین،همه به سرعت دراز کشیدم و سرمون رو گرفتیم و منتظر شدیم.به نظر میرسید دیگه به منطقه جنگی رسیدیم.بلند شدم که به راهم ادامه بدم که صدایی ضعیف گفت:
_امید...به زنم،بهش بگو...امید بگو مصطفی دوست داشت...
برگشتم و به صورت مصطفی،یکی دیگه از رزمنده های جوون،نگاه کردم که یه ترکش رفته بود توی شکمش.به سمتش رفتم و گفتم:
_تو خودت باید بگی!
خواستم بلندش کنم که گفت:
_میدونی که بلندم کنی سریعتر میمیرم و سرعتتونم کند میشه و ممکنه اسیر بشین!
_اما من نمی-
_باید بتونی.....امید جای من عرقیای متجاوز رو از صفحه روزگار پاک کن.....الله اکبر.
با گفتن الله اکبر دیگه نتونست بیشتر دووم بیاره و رفت.بغضی که توی گلوم جمع شده بود به صورت گلوله های اشک روی گونه م سرازیر شد.به سمت بقیه بچه ها رفتم،حسی که داشتم شدت گرفته بود....باید اونا رو از بین میبردم.
کنار مرتضی که پیش قراول بود قرار گرفتم و به سمت جلو حکت کردم.کمی بعد کنار بچه هایی بودیم که داشتن در هم می شکستن.
روی خاکریز دراز کشیدم و مسلسل م رو کمی بالا بردم و شروع کردم به شلیک کردن.کمی سرم رو بالا بردم تا ببینم چی به چیه که یه گلوله دقیقا از بغل گوشم رد شد.نفس رو حبس کردم و دوباره بالا رفتم.به یه عراقی تیراندازی کردم کهاونم دیگه از روی زمین بلند نشد.
_امید....امید!
برگشتم و به دنبال فریادی که از هیاهوی جنگ بلندتر بود گشتم.مرتضی داشت صدام میکرد.به سمتش رفتم و گفت:
_امید بیا این خمپاره انداز رو بگیر...محمود شهید شد!
خدای من....محمودم رفت!خمپاره انداز رو گرفتم و جلوتر رفتم.یه خمپاره گذاشتم سرش و یکی از تانکاشون که هر یه ربع یه بار رو سرمون بمب می انداخت رو نشونه گرفتم و زدم..آره!خورد به هدف!
یکی دیگه آماده کردم و زدم نزدیک سنگر عراقیا.یکی پشتم زد و گفت:
_تو برو جلو...من حواسم به این هس!
کنار مرتضی دراز کشیدم و با فریاد گفتم:
_فک میکنی بتونیم از پسشون بر بیایم؟!
_باید بتونیم وگرنه وارد کشور میشن!
_وارد کشور میشن؟!
_تو الان رو مرز ایران و عراق دراز کشیدی پسر!
دو سه نفرو کشتم که صدای «آخ»مرتضی توجهمو به سمتش جلب کرد.بازوش تیر خورده بود.خواست ادامه بده که گفتم:
_مرتضی من حواسم به اینجا هس....برو پشت دستتو ببندن!
_اما تو تنهایی نمیتونی-
_اگه توئم باشی خیلی فرقی به حالم نداره!
مرتضی عقب رفت و من موندم.تیرهای مسلسلم تموم شده بود.آر پیجی رزمنده کناریم که شهید شده بود رو برداشتم و به سمتشون نشونه گرفتم و زدم.دقیقا خورد به هدف!توی دلم از بابام که منو گذاشته بود کلاسای تیراندازی تشکر کردم.
بعد از یک ساعت مقاومت،عراقیا عقب نشینی کردن.همه مون با خوشحالی به سنگر ها برگشتیم و مرتضی که داشت روی صورت یکی بتادین میزد،گت:
_بچه ها کارتون عالی بود!
_همه با خوشحالی فریاد الله اکبر سر دادن و مرتضی آروم بهم گفت:
_گل کاشتی امید...!

به روش لبخند زدم و بتادینی برداشتم و مشغول پاک کردن زخم یکی از بچه ها شدم.
با صدای تیراندازی هممون به سرعت از جا بلند شدیم و اسلحه هامون رو به حالت آماده باش نگه داشتیم.مرتضی نگاهی به بیرون انداخت و با تأثر و وحشت گفت:
_عراقیان....حسین و محمد و مصطفی شهید شدن!
خشکم زد....اونا واقعا عالی بودن.مرتضی آروم گفت:
_اونا منتظرن ما تسلیم شیم...امید پشت سرم،حمید...حمید کجایی؟کنار امید.
میخواست بجنگه؟!یعنی واقعا عقل خودش رو از دست داده؟!گفتم:
_مرتضی با این کارت فقط بچه ها رو به کشتن میدی!
_تو میترسی وایسا اسیرت کنن!
_بحث سر ترس من نی-
_پس وایسا و بجنگ!
با چشمای قهوه ایش بهم زل زد و منم پس از چند دقیقه با اکراه سرم رو تکون دادم.برای اولین بار تو جنگ،از خدا کمک خواستم.مرتضی آروم گفت:
_بچه ها آماده باشین....زدم،شما دنبالم بیایین.
یه نفر رو نشونه گرفت و زیر لب یا علی گفت و ماشه رو کشید.پشت سرش من از سنگر خارج شدم و لوله مسلسلم رو به سمت یکی از سربازا گرفتم.
_آخ!
برگشتم و به صورت حمید که لحظه به لحظه رنگ پریده تر میشد نگاه کردم.تیر خورده بود تو شکمش.تیری که جلوی پام خورد باعث شد سرمو برگردونم و به عراقیا نگاه کنم.تیر اندازی نمی کردن چون میدونستن ما مال خودشونیم.نفس عمیقی کشیدم و یکیشون رو نشونه گرفتم و ئد ترسیدم...یعنی اون فرد انقد مهمه؟!
حلقه شون رو نزدیکتر کردن و با تمسخر به تک تکمون نگاه کردن.نگاهشون خیلی عصبیم کرد.خواستم دوباره شروع کنم که حمید از پشت سرم گفت:
_نه...نک-نکن...عصبی-....ب-بشن...بچه ها رو....تیکه پا-ره می....کنن!

برگشتم و بهش نگاه کردم.مرتضی هم هیچ حرکتی نمیکرد.اسلحه م رو زمین انداختم و کنار حمید نشستم.نمی تونستم جون دادن کسی رو ببینم.همیشه هر موقع مجبور بودم کنار یه نفر وایسم که داره جون میده چشمام رو می بستم.اما این حمید بود،برادر دوقلوی حامد.دستم رو روی زخمش گذاشتم و گفتم:
_حمید تحمل کن.
لبخند ضعیفی زد و به سختی گفت:
_امید...میدون که-ن..میشه....
خواستم چیزی بگم که یه تیر خورد کنارم.سرم رو بالا اوردم و دیدم یه سرباز عراقی داره با تمسخر بهم نگاه میکنه.به عربی بلند گفت:
_خودتونو تسلیم کنید...بهترین راه حله!
پدرم یه تاجر بود و طبیعی بود به چندتا زبان تسلط داشته باشم.با این حال حتی اگه عربی هم نمیفهمیدم،از طرز حرف زدن و نگاهشون میشد فهمید چی میخوان.مرتضی یه نگاه بهم انداخت،سرمو به نشانه مثبت تکون دادم و با حرکت لب گفتم:
_چاره ای جز این نداریم!
نمیدونم فهمید یا نه اما اونم اسلحه ش رو گذاشت زمین.بچه هایی که تو سنگر بودنم یکی یکی اومدن بیرون.حامد که بازوش زخمی شده بود،با دیدن حمید که روی زمین فتاده بود،زیرلب یا ابوالفضل گفت و کنارم رو زانوهاش نشست.کسی که با تیر زده بودم رو با تشریفات سوار یه جیپ کردن و با سرعت از اونجا دور شدن.
یکیشون اومد سمت ما سه نفر.حمید دیگه اصلا جون نداشت...اما من نمیتونستم بذارم بمیره،حاضر بودم براش هر کاری بکنم.اون سرباز رو به من گفت:
_عربی حالیته؟
به عربی گفت.سرمو تکون دادم که گفت:
_بلند شو...میدونی کیو زدی؟!فرمانده رو....ها ها بدبخت شدی!
فرمانده؟!من یکی از فرمانده های عراقیا رو زدم؟!
بلند شدم و به سمتش رفتم.یه نگاه بهم کرد و با آرنجش کوبید به صورتم.شدت ضربه به قدری بود که افتادم رو حامد.سمت چپ صورتم رو اصلا حس نمیکردم.به عربی گفت:
_پاشو آشغال!
نگاهی از روی نفرت بهش انداختم و بلند شدم.با لهجه فارسی،به عربی گفتم:
_ دوستم داره میمیره...کمکش کنین!
اسلحه ش رو به سمت حمید گرفت و گفت:
_راحتش کنم؟
اومدم درست کنم خراب شد.تمام وجودم میلرزید.گفتم:
_نه....خواهش میکنم...کمکش کنین!
بهم نگاه کرد و بعد از چند لحظه نمیدونم چرا اما به یکی گفتک
_اینو ببرینش بیمارستان.
با خوشحالی نفسم رو بیرون دادم و آروم به حامد گفتم:
_میخوان ببرنش بیمارستان.
حامد با تعجب بهم نگاه کرد و سرش رو تکون داد.وقتی حمید رو بردن،همه مون رو سوار یه ماشین کردن و یه کیسه کشیدن رو سرمون.اسیر.....دیگه اسیر شدم!
از دلشوره داشتم میمردم...هر لحظه به یه چیز فکر میکردم و زمانی که در ماشین رو باز کردن،تو فکر دختر بودنم بودم.

از ماشین پیادمون کردن و مدام به در و دیوار می خوردم فکر کنم به عمد این کارو انجام میدادند تا اذیتمان بکنن وارد اتاقی می شوم روی صندلی میشوننم همه جا تاریکه چون هیج نوری از رو بندی که به چشمام بستن پیدا نمیشه لحظه های سختیه همش میترسم که دختر بودنم رو بفهمن رو بندم رو از چشمام بر می دارند یه لامپ کوچک جلوی صورتم روشنه که چشمام رو اذیت می کنه روی صندلی مقابلم یه مرد جوان حدود ۲۷ ساله نشسته از هیکلش معلومه که ورزشکاره چون قوی هیکل به نظر می رسید با ابروهای به هم کشیده به من زل زده بود چه نگاه نافذی داشت صداش باعث شد سرجام محکم بشینم :
‏_خب آقا پسر بگو ببینم چند سالته؟
تعجب کردم بلد بود فارسی حرف بزنه:
‏_‏۱۸ سالمه
‏_تو با این سن کمت چرا اومدی جنگ؟
‏_به خاطر وطنم
‏_حالا این وطنت چی بهت می ده؟
‏_مگه لازمه که چیزی بده؟
‏_خب زبون دراز هم که هستی اعتماد به نفست هم که بالاست
از روی صندلی بلند شد نزدیکم اومد دستش رو روی دستم گذاشت و فشار داد و گفت:
‏_به راهت میارم صبر کن؟
دستم زیر دستانش در حال له شدنه یه دفعه فشارش روی انگشتانم بیشتر شد....
‏ ‏به چشمام خیره شد و همه سنگینیش رو انداخت رو دستم.با دیدن هیکل ظریفم میخواست کار خودشو راحت کنه و از هیچ وسیله ای استفاده نکنه.همون موقع یه نفر اومد و احترام نظامی گذاشت.اون آقا برگشت و به عربی با صدای خفه ای یه چیزی گفت که من فقط«کی؟»،«اینی که اینجاس؟» رو فهمیدم.کاش یه کم واضح تر حرف میزد.اون سربازی که داشت گزارش میداد که صداش کاملا غیر مفهوم بود!
وقتی سرباز رفت اون آقا برگشت و با تمسخر و ملامت گفت:
_به فرمانده تیراندازی کردی؟
فقط بهش نگاه کردم.نمیخواستم بهونه ای به دستش بد م تا شکنجه م کنه.بعد از چند ثانیه به عربی داد زد:
_هی جوون!جواب منو بده!
و همزمان دستش با شدت روی صورتم فرود اومد.دقیقا زد سمت چپ صورتم.شوری خون رو توی دهنم مزه مزه کردم و به اون مرد خیره شدم.چونه م رو با دستش گرفت و گفت:
_فرمانده تون کیه؟
پوزخندی زدم و فقط بهش نگاه کرد.فندکش رو برداشت و زیر چونه م نگه داشت و گفت:
_کیه؟
آب دهنمو قورت دادم و بهش نگاه کردم.میخواست چی کار کنه؟!
_کیه؟
دستش رو فندک سر خورد و داغی وحشتناکی رو زیر چونه م حس کردم.سرم رو عقب کشیدم اما با دستاش سرمو بی حرکت نگه داشت.داشتم آتیش میگرفتم،داد زدم:
_بسه!
خندید و فندک رو عقب کشید و گفت:
_خب حالا بگو.
اگه نمیگفتم دوباره فندکشو زیر چونه م میذاشت و اگه میگفتم....نه،من همیچین کاری نمیکنم!
_بگو لعنتی!
بهش نگاه کردم و سرمو به علامت منفی تکون دادم.سیلی محکمی بهم زد و به عربی داد زد:
_اینو ببرین پیش بقیه تا فرمانده برگرده.
و از یه در دیگه بیرون رفت.نگاهم به در و دیوار اتاق افتاد.اتاق تمیزی بود و هیچ شباهتی به اتاق بازجویی فیلما نداشت.یه تخت بزرگ وسط اتاق بود.یعنی اینجا درمانگاهه؟!چرا تخت بیمارستان داره؟!
همون دری که منو ازش اورده بودن تو باز شد و یه سرباز وارد شد و منو بلند کرد و به یه سرسرا برد.هلم داد تو و در فلزی رو محکم بست.متوجه بچه های خودمون شدم که یه گوشه دراز کشیده بودن.آروم به سمتشون رفتم و سر راه نگاه های خیره چند نفرو روی خودم حس میکردم.
مرتضی با دیدنم از جاش بلند شد و گفت:
_چی پرسیدن؟!
_اسم فرمانده رو.
با سوئظن بهم نگاه کرد و گفت:
_تو که نگفتی؟!
کبودی صورتم رو بهش نشون دادم و با خشم گفتم:
_اگه گفته بودم این بلا به سرم نمیومد!
لبخندی شرمگینانه زد و گفت:
_منظوری نداشتم.
خواستم لبخندی بزنم که حس کردم نصف صورتم از جا داره کنده میشه.اخم کردم که مرتضی گفت:
_چه بد خوردی...حامد،حامد؟
حامد تکونی خورد و غمزده گفت:
_چیه؟!
_بیا صورت امیدو ببین...به نظرت اسنخونش نشکسته؟
_نه فقط کبودیه.یه چیز سرد پیدا کن بذار روش
حالا یخ از کجا بیارم؟!همینم مونده بود.حامد دوباره تکیه داد به دیوار.کنارش نشستم و گفتم:
_حامد حمید خوب میشه.
_از کجا انقد مطمئنی؟!
دهنمو باز کردم تا جوابی بدم اما چیزی برای گفتن نداشتم.حماد پوزخندی زد و روش و اونور کرد.همون موقع یه سرباز اومد و مرتضی رو با خودش برد.

پاهامو جمع کردم توی شکمم و سرمو روی زانوهام گذاشتم باخودم فکر کردم اگه فرمانده بمیره کار منم تمومه ولی نه بزار بمیره اون کلی از بچه های مارو کشته وای خدایا کمکم کن به همه بچه ها کمک کن همون موقع یکی زد به شونه ام نگاه کردم دیدم محمده به شوخی گفت:
‏_نگران نباش یا خودش مییاد یا نامه اش
حوصله خندیدن نداشتم یه لبخندی زدم و گفتم:
‏_نه خودش میاد نه نامه اش من فقط نگرانم
‏_نگران چی ؟
‏_گفتن من فرماندشونو با تیر زدم حالا چی کار کنم؟
‏_بهتر بزار بمیره
‏_اگه بمیره که کار منم تمومه
‏_راس میگی به این فکر نکرده بودم
یکم فکر کرد بعد یهو گفت:
‏_میگم بیا یه جوری از اینجا فرار کنیم
‏_اونوقت چه جوری تازه با این همه نگهبان که نمیشه فرار کرد
‏_راس می گی منم عقل کلیم واسه خودم
همون موقع در زندان رو باز کردن و مرتضی را انداختن تو صورتش پر از زخم بود همگی رفتیم دورش جمع شدیم
‏_چی شد ؟چی کار کردن باهات؟
‏_هیچی نامردا اسم فرماندمونو ازم پرسیدن من چیزی نگفتم با مشتو لگد به جونم افتادن
‏_چه قدر نامردن اینا چه دست به زنی هم دارن
‏_راستی امید اینجور که من از زبون اونا شنیدم حال فرماندشون خوب شده می خواد بیاد سراغت خدا به دادت برسه مثل اینکه خیلی عصبانیه
یهو ترس اومد به جونم یه لبخند مصنوعی زدم وتو دلم گفتم نکنه بلای سرم بیاد اگه بفهمن که من دخترم وای نه خدا نکنه
همن موقع یه سربازی اومد داخل وبه من اشاره کرد :
‏_بیا بیرون.......

یعنی چی کارم داره نکنه فرماندشو ن بخواد اذیتم کنه باپاهای لرزان جلو رفتم سربازه با عصبانیت به جلو هولم داد
‏_اه چقدر لفتش می دی سریعتر برو دیگه
از پیچ و خم راه روها گذشتیم وارد اتاقی شدیم که قبلا از من بازجوی می کردن وقتی وارد شدم همون مرد قبلی که از من بازجوی می کرد اومد جلو و من رو پرت کرد روی صندلی و خودش جلوم نشست
‏_خیلی شانس اوردی که حال فرماندمون بهتر شده و رو به بهبودیه و اگر نه مرگت حتمی بود هر چند الان هم با مرده هیچ فرقی نمی کنی چون وقتی از بیمارستان بیاد اولین نفر حال تو رو می پرسه
‏_خب بیاد من از هیچی نمی ترسم
‏_از دستات معلومه
نگاهی به دستام کردم که از ترس می لرزید یه پوزخندی زد
‏_هنوز برای مردن جوونی حیف
‏_به تو چه اصلا دوست دارم بمیرم به کسی هم مربوط نیست
ناگهان یه سیلی محکم زد زیر گوشم
‏_خفه شو باز که گستاخ شدی تو
از روی صندلی بلند شد اومد طرف من
‏_راستی یه خبر واست دارم اسم همون دوستت که تید خورد چی بود؟
‏_حمید واسه چی؟
‏_اره همین امروز مرد
‏_چیییی؟
‏_امروز تو بیمارستان مرد
نه باورم نمیشه یعنی حمید
‏_داری مثل سگ دروغ میگی
‏_سگ خودتی و اون دوست مثل خودت
قطرات اشک همینجور از چشمام میاد بیرون وای اگه حامد بفهمه داغون میشه حالا من چه جوری این خبرو بهش بگم یاد حمید افتادم همیشه باشوخیاش خنده روی لبهای همه می اورد ولی حالا... اینقدر ناراحت بودم که حال خودمو نمیفهمیدم یه دفعه به طرفش یورش بردمو با تمام توانم یه مشت زیرشکمش می زنم نعره ای کشید و نقش زمین شد با این جسته کوچکم نمیدونم چه جوری این کارو کردم از جاش بلند شد اومد طرف من با ترس بهش نگاه کردم چشماش از عصبانیت قرمز شده
‏_حسابتو می رسم
شونه هام رو گرفت و یه سیلی محکم زد سمت چپ صورتم و پرتم کرد طرف دیوار صورتم مستقیم خورد به دیوار وای که چه درد وحشتناکی همه بدنمو گرفت تازه این اولش بود با مشت و لگد افتاد به جونم اینقدر زد که از هوش رفتم......
یه نفر سعی داشت دکمه هام رو باز کنه!اولین چیزی که بعد از اون سیاهی متوجه شدم این بود.به زور گفتم:
_نه نه...به من دست نزن.
صدای آشنایی شنیدم که میگفت:
_امید آروم باش منم حامد
چه فرقی میکرد کی باشه؟!اون نبای میفهمید که من یه دخترم.دستشو پس زدم و گفتم:
_حامد خواهش میکنم بهم دست نزن!
با نعجب دستشو کشید و من به زور سر جام نشستم.اجسام رو چرخان و سبز و زرد میدیدم.سرمو تکون دادم و سعی کردم روی صورت حامد متمرکز شم.با نگرانی بهم نگاه کرد و گفت:
_حالت خوبه امید؟
_آره آره خوبم.
اما خوب نبودم.احساس میکردم شکمم مثل یه تیکه سنگ شده،حسش نمیکردم.مطمئن بودم حسابی کبوده.حامد آروم گفت:
_امید بذار یه نگاه به شکمت بکنم...ممکنه خونریزی داخلی داشته باشی!
پوزخندی زدم و گفتم:
_فوقش اینه که میمیرم نه؟
سرشو انداخت پایین و چیزی نگفت.با گفتن کلمه مرگ یاد حمید افتادم.وای خدا حالا من چجوری به حامد بگم که مرده؟!نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم از کلمات مناسبی استفاده کنم:
_حامد....من جدا نمیدونم....حامد....میدونی حمید....حامد،حمید دیگه...
لبخندی زد و گفت:
_آره سربازا بهم گفتن!
پس چرا ناراحت نیس!؟گفتم:
_متأسفم.
خندید و گفت:
_چرا تو تأسف میخوری؟

نه واقعا یه اتفاقی واسه حامد افتاده.آخه این حرفا و این خنده ها بعد از مرگ برادر دوقلو!؟با تعجب گفتم:
_حامد مطمئنی حالت خوبه؟
روی شونه م زد و گفت:
_بهتر از این نبودم.
از بالای شونه ی حامد چشمم به مرتضی افتاد که دراز کشیده بود و خواب به نظر میرسید.بعضی از زخمای صورتش هنوز خیس بودن اما بیشتریا دیگه داشتن خوب میشدن.
نگاهم رو به صورت حامد دوختم.قیافه ی زیبایی داشت و صورت گندمیش الان یه کم خونی بود.گفتم:
_حامد اما حمید دیگه بین ما نیست.
بهم نگاه کرد و گفت:
_میدونم.
سرشو نزدیک اورد و گذاشت روی شونه م و گفت:
_میدونم.
تو صداش یه بغضی بود.بغضی بزرگ که باعث میشد صداش بلرزه.نفس عمیقی کشید و پس از چند لحظه شونه هاش شروع کردن به لرزیدن.
نفسم بند اومد،تا حالا هیچ پسری روی شونه م گریه نکرده بود.دستم رو بلند کردم و روی سرش کشیدم.گفت:
_امید حالم از خودم به هم میخوره....خودمو میبینم انگار حمید جلوی چشمامه!
با اینکه خودم از لحاظ روحی اصلا شرایط خوبی نداشتم،اما بازوهاش رو گرفتم و سرش رو از روی شونه م برداشتم و گفتم:
_حامد تو نباید گریه کنی...انتقام حمید رو ازشون بگیر.
سرش رو تکون داد.ولش کردم و گفتم:
_حمید پسر خوبی بود.
در حالی که بلند میشد،گفت:
_حمید بهترین بود...حیف شد به خدا....حی-
دیگه تونست ادامه بده و به سمت دستشویی رفت.دراز کشیدم و به جای سقف و میله هاش تصویر تک تک بچه ها اومد جلوی چشمم.اول علی،بعد محمود و د آخر تصویر حمید موقع جون دادنش.
احساس کردم دیگه نمیتونم بغض توی گلوم رو تحمل کنم.به شکم دراز کشیدم و دستمو روی بازوم فشار دادم و چشمام رو بستم و گریه کردم.
انقد تو حال خودم بودم که وقتی مرتضی صدام کرد تا برای شام بیرون بریم،تازه فهمیدم شب شده.
حامد که شوخ بود و همیشه با بچه ها شوخی میکرد،از زمان شهادت حمید به زور چند کلمه در روز حرف میزد.از جنگ چی فکر میکردم و چی شد!
سه روز از اسیر شدنمون میگذشت که ما رو بردن به زمین پشت ساختمونی که توش اسیر بودیم.هممون در خطوط منظمی وایساده بودیم و انتظار میکشیدیم.
نور آفتاب که مستقیم میخورد به صورتم،باعث شد دستمو روی پیشونیم سایبون کنم و به سربازای عراقی نگاه کردم.
همون کسی که فارسیش خوب بود،گفت:
_این ساختمون نیمه کاره س....شما باید درستش کنین!
نگاهی به جایی که اشاره کرده بود انداختم.نیمه کاره؟!فقط چندتا آجر گذاشته بودن!اینو ما باید درست کنیم...؟؟
_و به نفعتونه در عرض دو ماه تحویلش بدین!
دوماه؟!این دو کلمه بین بچه ها پیچید.هر کسی با دیدن ساختمون و شنیدن کلمه« دو ماه» با حالت بامزه ای تعجب میکرد.
همون آقا به یه مرد 47-8 ساله اشاره کرد و گفت:
_این کمکتون میکنه،نقشه رو این داره!
خودش رفت و ما رو با یه عامله سرباز تفنگدار تنها گذاشت.اون پیرمرد که از قرار معلوم عرب بود و فارسی حالیش نمیشد به عربی گفت:
_خب تکون بخورین دیگه!واسه تفریح اینجا نیستین!
اولین نفر من از صف جدا شم و بقیه هم با چند لحظه تعلل دنبالم اومدن.پی ریزی ساختمون یه روز طول کشید.نمیدوستم ساختمون به این بزرگی به چه کار اونا میاد.
نزدیکای غروب بود که اون پیرمرد به من اشاره کرد که به سمتش برم.با دلهره به سمتش رفتم که به عربی گفت:
-فکر کنم تو بتونی عربی صحبت کنی درسته؟
با سوءظن بهش نگاه کردم و سرمو تکون دادم.از بغل یه نفر محکم با آرنجش به پهلو کوبید و گفت:
_بله قربان!
نگاهم به سوی سرباز که خیلیم سن نداشت چرخید.با چشم غره به پیرمرد گفتم:
_بله قربان!
_خب پس تو باید حرفای ما رو براشون ترجمه کنی.
نمیدونم چرا و با کدوم جرأت و با چه فکری این حرف از دهنم پرید:
_چی به من میرسه؟
فوری از حرفی که زدم پشیمون شدم.بر خلاف انتظارم پیرمرد خندید و گفت:
_فقط حواست باشه حرفی رو کم و زیاد نکنی پسر.....حالائم برو بهشون بگو که کار تمومه،میتونن برن شامشون رو بخورن!
خواستم برم که سرباز جلوم رو گرفت و فگت:
_چیزی یادت نرفته؟!
با حرص به صورت پیرمرد نگاه کردم و گفتم:
_چشم قربان!
برگشتم به سمت بچه ها و گفتم:
_بچه ها کار تمومه...بریم شام بخوریم!
همه یه کم به من نگاه کردن و وسایلشون رو همونجا روی زمین ول کردن و به سمت غذاخوری رفتن.
خودم خیلی گشنمه م بود اما با دیدن پوره سیب زمینی حالم بد شد.همیشه از سیب زمینی نفرت داشتم.کنار حامد نشستم و گفتم:
_حالم از سیب زمینی به هم میخوره!
بهم نگاه کرد و بعد از چند لحظه با غم گفت:
_حمیدم از سیب زمینی خوشش نمیومد!
عجب غلطی کردم گفتم!گفتم:
_حامد داری خودتو داغون میکنی تو نبا-
_به من نگو چی درسته چی غلط!تا حالا برادر هم شکلتو از دست دادی!؟تا حال این حسو داشتی؟!
حرفی نداشتم که بزنم.بلند شدم که برم که شنیدم که یکی از سربازا میگفت:
_فرمانده هفته دیگه میاد اینجا....فکر نکنم چیزی از این پسره باقی بمونه!
هفته دیگه؟!وای خدا من....!
یک هفته به سرعت برق وباد گذشت همش با ترس و لرز به خواب می رفتم می ترسیدم توی خواب بیان و منو ببرند
اونروز همه سر ساختمون بودیم بر خلاف همیشه امروز پیرمرده بالای سرمون نبود وما از این موقعیت بهترین استفاده رو می بریم و برای خودمون خوش بودیم و همش سربه سر همدیگه می گذاشتیم اینقدر سرگرم بودیم که از فکر فرمانده بیرون اومده بودم همینجور که سربه سر مرتضی می گذاشتم دیدم چندتا از سربازها دارند می ایند به طرف ما وقتی به ما رسیدند یکی از سربازها یه نگاه سرسری به همه ما انداخت و بعد به من اشاره کرد بیام جلو باترس و لرز رفتم به طرفش
‏_اسمت چیه؟
‏_امید
‏_منو میشناسی؟
‏_نه
یه مشت زد به شکمم که از درد روی روی زمین زانو میزنم نامرد چه دست سنگینی هم داشت
‏_من همونیم که منو با تیر زدی ؟
یه لگد محکم زد به پهلوم
‏_حالا فهمیدی کثافت؟
چشمام بو جای دوتا چهارتا شده بود اصلا بهش نمی یومد اخه خیلی جوون بود همیشه توی ذهنم فکر می کردم فرماند یه پیرمرد کچل و شکم گنده و کوتاه قد باشه ولی این یکی که من میبینم نسبتا قدبلند و هیکلی بود و موهای پرپشت و لختی داشت صورت سبزه با چشمان مشکیی که ترکیب صورتش به هم می اومد و ادم جذابی به نظر می آمد
‏_بلندش کنید بیاریدش
‏_بله قربان
وخودش جلوتر ازهمه حرکت کرد
دوتا از سربازها بلندم کردن وبردن توی اتاقی که فرمانده توش بود منو پرت کردن روی صندلی فرمانده اومد به طرف من و موهامو با دستاش گرفت و کشید
‏_با بد کسی در افتادی تا تو رو نکشتم و بیچارت نکردم ولکنت نیستم
وبامشت محکم زد به صورتم که از صندلی پرت شدم زمین دوتا از سربازها اومدن به طرفم و با مشت و لگد افتادن به چونم اینقدر زدن که از حال رفتم
با اب سردی که روی صورتم ریختن به هوش اومدم ......


تاريخ : ٢ امرداد ۱۳٩۱ | ٤:۱٩ ‎ب.ظ | نویسنده : مـــریـــم | نظرات ()
  • سامان | اخبار