متولد سال 1347 در شهرستان سبزوار (خراسان رضوی) و فرزند هفتم یک خانواده پرجمعیت و صمیمی هستم: 6 خواهر و 3 برادر. پدر مرحوم راننده کامیون بود و مادر مهربان و زحمتکشم خانه دار (که البته ایشان در قید حیات هستند).
از دوران کودکی فقط بازیهای پرتحرک ( و البته بدون کامپیوتر! ) را به یاد دارم که هنوز از یادآوری و مرور آنها لذت می برم.
از ابتدای ورود به کلاس اول ابتدایی، با علاقه خاصی به ادبیات، خصوصاَ املاء و انشاء در سال های بالاتر توجه کردم. با یادگرفتن حروف، در هر جا چشمم کار می کرد جمله سرِ هم می کردم و کلمه ها را که آموختم با آنها جمله های قشنگ و معنی دار می ساختم. به محض باسواد شدن، خواندن را شروع کردم و بعدها فهمیدم که علاقه من به خواندن ارثی بوده که از پدرم به من رسیده بود. پدرم که شش کلاسِ آن زمان سواد داشت بیشتر اوقات فراغتش را با کتاب خواندن می گذراند. البته تقریباً خواهر و برادر های دیگرم هم کتاب خوان بودند، ولی من از همه بیشتر!
بچه که بودم خواندن را از کتابهای احساسی و مصور کودکانه مثل سیندرلا و سفیدبرفی و سری کتابهای طلایی که هم سن و سالان من با نام آنها آشنا هستند، شروع کردم. از خواندن آنها لذت وافری می بردم و در ذهن کودکانه ام بعد از هر بار خواندن به آنها پر و بال می دادم.
یادم می آید اولین کتاب رمانی که از یک دوست گرفتم فکر نمی کردم که از آن خوشم بیاید، چون هیچ عکسی نداشت! ولی همان کتاب کافی بود تا مرا جذب کتابهای رمان کند. در آن زمان کتابهای آقای ر ـ اعتمادی و پرویز قاضی سعید و بعدها خانم فهمیه رحیمی را که رایج ترین آثار بود ، می خواندم و کم کم که بزرگتر شدم از رمانهای تاریخی که پدرم از این طرف و آن طرف امانت می گرفت، استفاده میکردم. آن اندازه که به کتاب خواندن علاقه داشتم به درس خواندن کِششی نداشتم و بنا به سنت های خانوادگی و فامیلی که اعتقادی به درس خواندن دخترها در سطوح بالا نداشتند، قبل از گرفتن دیپلم در سن 18 سالگی (سال 1365) ازدواج کردم. ازدواج موفقی داشتم ولی خیلی زود از اینکه به درسم ادامه نداده بودم پشیمان شدم.
البته فرصتی برای فکر کردن به پشیمانی نماند و سال بعد یعنی سال 1366 پسر اولم (پوریا) به دنیا آمد و درگیر کارهای خانه و بچه داری شدم و هشت سال بعد، یعنی سال 1373، پسر دومم (مرتضی) را نیز به لطف خدا به دنیا آوردم.
پسران سالم و خوب و زندگی آرامی داشتم ولی از کارِ در خانه راضی نبودم. خلاء ادامه تحصیل همچنان در وجودم شعله می کشید و این کاستی را تا فرصتی پیش می آمد با خواندن کتابهای رمان پُر می کردم و از زندگی زنهای موفق و مطرح لذت می بردم.
از خودم توقع بیشتری داشتم و نمی خواستم فقط خانه دار بمانم، ولی با میزان تحصیلات کمی که من داشتم برایم واردشدن به اجتماع امری غیرممکن یا بسیار مشکل بود! تا اینکه بصورت معجزه واری لطف خدا شامل حالم شد و یکی از کتابهای خانم زهرا اسدی به دستم رسید که متوجه شدم بیوگرافی او در صفحه اول، درست مثل زندگی من بوده و ایشان هم ناگهان فهمیده که بعد از آن همه خواندن، توانایی نوشتن را در خود پیدا کرده و با توکل به خدا شروع کرده بود. در آن کتاب نام هفت اثرایشان آمده بود که از نظر من معرکه به نظر می رسید.
این اتفاق مانند جرقه ای در افکار من درخشید و به خودم که مراجعه کردم، ذهن جستجوگر و خیال پردازم را کشف کردم!
با تشویق های پی در پی همسرم که متوجه این موضوع شده بود، از خدا کمک خواستم و اولین کتابم را در سال 1385 شروع کردم و باز هم بر اثر یک اتفاق خوب دیگر، کسی مرا با خانم مریم رضاپور ( نویسنده ) آشنا کرد تا منِ بی تجربه را با ا نتشارات معروف علی آشنا کند.
با اینکه کتاب اولم به خاطر نگارش ضعیف پذیرفته نشد، ناامید نشدم و به نوشتن کتابی دیگر (پارسا) ادامه دادم. این کتاب که قبول شد لذت موفقیت را چشیدم و با جدیت بیشتری در کنار کارهای خانه، کتابهای بعدی ام را نوشتم.
هفت قدم اول را در عرصه نویسندگی با نشر علی پیمودم. کتابهای (پارسا ـ ساحل آرامش ـ یاسمن ـ همراز ـ غریبه آشنا ـ آتش کینه و همدم خاطره ها) که موفق ترین آنها "غریبه آشنا" بود را با همکاری نشر علی منتشر کردم ولی بنا به دلایلی از انتشارات خوب علی جدا شدم و به نشر شادان پیوستم. اکنون کتاب (شب آفتابی) توسط انتشارات شادان به چاپ رسیده و در دست خوانندگان خوب و علاقمند است. کارهای بعدی من نیز به زودی آمادة ارائه خواهد بود که حتماً توسط نشر شادان به اطلاع شما خواهد رسید .
گرچه دیر، ولی عاقبت به آرزویم که وصل شدن به اجتماع و انجام فعالیتی اجتماعی بود رسیدم. در خانواده های سنتی و پرجمعیت مثل ما استعداد و علائق فرزندان آنطور که باید شناخته نمی شود. گاهی از این بابت متأسف می شوم، حتماً خدا می خواست که من از 37 سالگی به این نتیجه برسم و علاقه و توانایی خود را پیدا کنم. وقتی کتابهایم را پشت ویترین کتابفروشی ها می بینم، خوشحال می شوم که خدا این فرصت را به من داد. بهترین و شیرین ترین تفریحم کتاب خواندن و دلنشین ترین کارم کتاب نوشتن است. وقتی می نویسم، در محیطی قرار می گیرم که خودم به وجود آورده ام. با شخصیت های اصلی داستانم پیوند عمیقی پیدا می کنم. با غم آنها غمگین می شوم و با شادی شان خوشحالم و بی نهایت از کارم لذت می برم.
از همکاری خوب انتشارات علی و شادان تشکر می کنم و امیدوارم خدا یاری ام دهد تا به کار مورد علاقه ام همچنان ادامه دهم.

فهرست آثار:
پارسا

ساحل آرامش
یاسمن
همراز
غریبه آشنا
آتش کینه
همدم خاطرهها
شب آفتابی




تاريخ : ۱٦ دی ۱۳٩۱ | ٧:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : مـــریـــم | نظرات ()
  • سامان | اخبار